Sydney!

Na een ellenlange reis en honderd onmogelijke posities was ik dan eindelijk aangekomen in Sydney. In het vliegtuig kregen we een papiertje waarop we een aantal dingen in moesten vullen. Dit ter bescherming van de Australische natuur en om te voorkomen dat er geen rare ziekten en bacterien het land binnenkomen die het ecosysteem in de war kunnen brengen. Ik heb dit alles eerlijk ingevuld en bij customs wees Stuart mij nog even op het feit dat ik m'n handtekening nog moest zetten. M'n bagage kon ik ophalen bij de 'odd-size' maar mijn oplettend oog merkte op dat mijn tas toch echter een aantal meter verderop op de bagagecarousel viel. Tegen de richting in lopen dus en snel de tas pakken om vervolgens het 'papiertje' nogmaals te laten controleren en de laatste check te doen. 

Dit is altijd het moment dat je op televisie ziet dat er van die rare mannetjes en vrouwtjes tassen vol met etenswaar het land in proberen te nemen. Toen ik braaf zei dat ik wat pepernoten bij me had vroeg de man of  'dat alles was' en mocht ik doorlopen zonder dat mijn tassen overhoop werden gehaald.

Ik kon links door de deur en het einde was in zicht. twee kerels uit Engeland stonden al op me te wachten en waren blij dat mijn voornaam op z'n engels kon worden uitgesproken. De achternaam hadden ze wat meer moeite mee en ik denk dat daar nog veel meer mensen over gaan struikelen tijens de reis. Ik zal me maar gewoon voorstellen met alleen m'n voornaam en spellingsfouten zal ik door de vingers moeten zien...

We liepen richting een witte bus wat leek op een oude Nissan. Ik was moe en het kon ook wel een gele geweest zijn, of een blauwe. Of misschien waren ze wel op de fiets.... Ik hoefde niet lang te wachten of we stonden alweer stil bij het hostel. Een van de jongens gaf ik een hand en vertrok in een andere richting waarna er nog eentje overbleef die mij een kamersleutel gaf zodat ik m'n bed op kon zoeken. Kleren uit, backpack op de grond en slapen maar.